Balaghat Baiga Children Deaths: મધ્ય પ્રદેશના બાલાઘાટ જિલ્લાના બિરસા-બૈહર વિસ્તારમાં ખસરો-રુબેલા સહિતના ચેપથી બૈગા સમુદાયના બાળકોનાં મૃત્યુએ આદિવાસી વિસ્તારોમાં આરોગ્ય વ્યવસ્થાની સ્થિતિ અંગે ગંભીર સવાલો ઊભા કર્યા છે. બોંદારી, કોંડેકસા, મછુરદા, ગાટિયા, માતલા સહિતના ગામોમાં અત્યાર સુધીમાં ઓછામાં ઓછા 32 બૈગા બાળકોનાં કથિત મૃત્યુ થયા છે, જ્યારે અનેક બાળકો હજુ બીમારી સામે ઝઝૂમી રહ્યાં છે.
જાન્યુઆરીથી કેસ, જુલાઈમાં વહીવટી તંત્રનું ધ્યાન
સ્થાનિક માહિતી પ્રમાણે બીમારીના કેસ જાન્યુઆરીથી જ સામે આવવા લાગ્યા હતા. જોકે, 22 જુલાઈએ અડોરી ગામના સરપંચે એક બાળકના મૃત્યુની જાણ અનુકિર્ભાગીય દંડાધિકારીને કર્યા બાદ વહીવટી સ્તરે મોટા પાયે પ્રતિસાદ જોવા મળ્યો. આરોગ્ય અધિકારીઓએ ખસરો, પ્લાઝ્મોડિયમ ફાલ્સીપેરમ મેલેરિયા અને દૂષિત પાણીમાં ઈ-કોલાઈ જેવા સંભવિત કારણો દર્શાવ્યા છે. એકથી વધુ ચેપની હાજરીને કારણે મૃત્યુ માટે માત્ર એક જ રોગજનકને જવાબદાર ગણવું મુશ્કેલ છે.
બૈગા સમુદાયને ભારતના વિશેષ રીતે સંકટગ્રસ્ત જનજાતીય સમૂહ એટલે કે PVTGમાં સામેલ કરવામાં આવ્યો છે. તેમ છતાં, આ સમુદાયને માત્ર ‘નબળો’ અથવા ‘પછાત’ માનવાથી તેમની હાલની સ્થિતિ પાછળ રહેલી સંસ્થાકીય અસમાનતા નજરઅંદાજ થઈ શકે છે. ગ્રામજનોએ લગભગ છ મહિનાથી આંગણવાડીમાંથી પૂરક પોષણ ન મળતું હોવાની વાત કરી છે. સૌથી નજીકની હોસ્પિટલ પણ કેટલાક ગામોથી આશરે 20 કિલોમીટર દૂર છે.
બીમારી અંગે જૈવ-તબીબી અને પરંપરાગત સમજણ
અસરગ્રસ્ત વિસ્તારોમાં બીમારીને સમજવાની બે અલગ પદ્ધતિઓ જોવા મળે છે. આરોગ્ય અધિકારીઓ તેને ખસરો, મેલેરિયા અને દૂષિત પાણી સાથે જોડે છે, જ્યારે કેટલાક બૈગા ગ્રામજનો ખસરાને ‘નાની માતા’ તરીકે ઓળખાવે છે. કેટલાક લોકો માને છે કે બીમારી સાથે જોડાયેલી દેવી આ વખતે વધુ નારાજ છે અને તેને ‘ડાબન’ તરીકે ઓળખાવે છે, જે તેમના અનુસાર લગભગ દાયકામાં એક વખત થતી ઘટના છે.
બોંદારીના કેટલાક ગ્રામજનોએ જૂના ‘ગુનિયા’, એટલે કે પરંપરાગત ઉપચારકો અને વિધિ નિષ્ણાતોના ઘટતા જ્ઞાનને પણ કારણ ગણાવ્યું. જોકે, આ માન્યતાઓને માત્ર અંધશ્રદ્ધા તરીકે જોવાને બદલે એ સમજવું જરૂરી છે કે સમુદાયો બીમારી અને સારવારને પોતાના સાંસ્કૃતિક અનુભવોથી કેવી રીતે સમજતા હોય છે. ઘણા પરિવારો પરંપરાગત ઉપચારકોની સાથે સરકારી આરોગ્ય કેન્દ્રો, દવાઓ અને અન્ય સારવાર પદ્ધતિઓનો પણ ઉપયોગ કરે છે. વિવિધ સારવાર વ્યવસ્થાઓ વચ્ચેની આ અવરજવરને તબીબી બહુલવાદ કહેવામાં આવે છે.
ખોરાક અને જીવનનિર્વાહમાં બદલાવનો આરોગ્ય પર પ્રભાવ
બૈગા સમુદાયના કેટલાક સભ્યોએ બાળકોની નબળી આરોગ્ય સ્થિતિને બદલાયેલી ખાદ્ય પ્રણાલીઓ સાથે પણ જોડી છે. ‘બૈગા ટ્રાઇબલ સોસાયટી ફોર ડેવલપમેન્ટ’ના સહ-સ્થાપક દેવા બૈગાએ કોડો અને કુટકી જેવા પરંપરાગત જાડા અનાજના ઘટતા વપરાશ તરફ ધ્યાન દોર્યું.
આ મુદ્દો માત્ર ખોરાક સુધી મર્યાદિત નથી. જમીન, જંગલ, ખેતી અને બજાર સુધીની પહોંચ પણ નક્કી કરે છે કે સમુદાય શું ઉગાડી શકે અને શું ખાઈ શકે. વન આધારિત જીવનનિર્વાહ પરના પ્રતિબંધો, જમીનમાંથી વિસ્થાપન અને વચેટિયાઓની ભૂમિકા જેવા પરિબળોથી પરંપરાગત ખાદ્ય વ્યવસ્થા બદલાઈ રહી છે. કોડો-કુટકી જેવા અનાજ હવે શહેરી બજારમાં માંગ ધરાવતા ઉત્પાદનો બની રહ્યા છે, જ્યારે સ્થાનિક પરિવારોની પહોંચમાં ફેરફાર થઈ રહ્યો છે.
રસીકરણમાં સંકોચ પાછળ વિશ્વાસનો પ્રશ્ન
કેટલાક આરોગ્યકર્મીઓએ રસીકરણ ન સ્વીકારવાને પ્રકોપનું મહત્વનું કારણ ગણાવ્યું છે. તેમના કહેવા પ્રમાણે, રસીકરણ અભિયાન દરમિયાન કેટલાક લોકો કામ માટે બહાર જતા રહે છે અથવા બાળકોને પરંપરાગત ઉપચારકો પાસે લઈ જાય છે.
પરંતુ રસી અંગેનો સંકોચ માત્ર અજ્ઞાનતાથી સમજાવી શકાય તેમ નથી. કેટલાક બૈગા લોકો BCG રસી બાદ હાથ પર પડતા કાયમી નિશાન અંગે ચિંતા વ્યક્ત કરે છે અને રસીમાં રહેલા બાહ્ય તત્ત્વો શરીર પર અસર કરશે તેવી માન્યતા ધરાવે છે. આરોગ્ય વ્યવસ્થા પ્રત્યેનો વિશ્વાસ રોજિંદા અનુભવોથી બને છે. ભાષાકીય મુશ્કેલી, ગામથી દૂર આરોગ્ય કેન્દ્રો અને પરંપરાગત માન્યતાઓ પ્રત્યે અણગમો આ વિશ્વાસને અસર કરી શકે છે.
ભાષા, અંતર અને સંરચનાત્મક અસમાનતા
બૈગા ટ્રાઇબલ સોસાયટી ફોર ડેવલપમેન્ટના સહ-સ્થાપક દુલેશ બૈગાના જણાવ્યા પ્રમાણે, હોસ્પિટલોમાં ભાષા મોટી અડચણ છે. બૈગા લોકો પોતાના શરીર અને બીમારીના લક્ષણોને જે રીતે વર્ણવે છે તે ડૉક્ટરો અને નર્સો ઘણીવાર યોગ્ય રીતે સમજી શકતા નથી. પરિણામે દર્દીઓને ગેરસમજ અને અસન્માનનો અનુભવ થઈ શકે છે.
આ ઉપરાંત, જંગલોમાં જતા સમયે વન વિભાગના કર્મચારીઓ દ્વારા ઠપકો મળતો હોવાની ફરિયાદો પણ ગ્રામજનોએ કરી છે. આ સ્થિતિ પરંપરાગત સંસાધનો સુધીની તેમની પહોંચને અસર કરે છે. જ્યારે પોષણ ઓછું થાય, આરોગ્ય કેન્દ્રો દૂર હોય, દવાઓ અને તબીબી સેવાઓ સમયસર ન મળે અને ભાષા-સાંસ્કૃતિક અંતર વધે, ત્યારે સામાન્ય ચેપ પણ વધુ ઘાતક બની શકે છે.
બૈગા બાળકોના મૃત્યુ પાછળ મોટો સવાલ
બાલાઘાટની ઘટના માત્ર ખસરો, મેલેરિયા અથવા અન્ય ચેપનો મુદ્દો નથી. જમીન, ખોરાક, જંગલ, પોષણ, આરોગ્ય સેવા, રસીકરણ અને રાજ્ય સંસ્થાઓ પરના વિશ્વાસ વચ્ચેના સંબંધને પણ અહીં સમજવો પડશે.
PVTG તરીકે બૈગા સમુદાયની ઓળખ માત્ર ત્યારે અર્થપૂર્ણ બને જ્યારે તેના આધારે પોષણ, આરોગ્ય અને મૂળભૂત સુવિધાઓની વાસ્તવિક સુરક્ષા સુનિશ્ચિત થાય. સરકાર પાસે સવાલ એ છે કે જો આ ગામોમાં જાન્યુઆરીથી બીમારીના કેસ હતા, તો વ્યાપક આરોગ્ય પ્રતિસાદમાં આટલો સમય કેમ લાગ્યો? છ મહિનાથી પૂરક પોષણની અછત અને 20 કિલોમીટર દૂર હોસ્પિટલ જેવી પરિસ્થિતિમાં બાળકોને સમયસર સારવાર કેવી રીતે મળશે?
આ ઘટનામાં તાત્કાલિક તબીબી સારવાર જેટલું જ મહત્વ લાંબા ગાળાની સંરચનાત્મક સમસ્યાઓ દૂર કરવાનું છે. બૈગા બાળકોના મૃત્યુને માત્ર ‘આદિવાસી માન્યતાઓ’ સાથે જોડવાને બદલે એ સમજવું જરૂરી છે કે સામાજિક અને સંસ્થાકીય અસમાનતાઓ કેવી રીતે કોઈ સામાન્ય બીમારીને જીવલેણ બનાવી શકે છે.
